Τρίτη, 24 Μαΐου 2011

Μια βόλτα στην Αθήνα




Κλείνεις πονηρά το μάτι
και ρωτάς αν θέλω κάτι
να μπορείς να μου προσφέρεις
θέλω κάτι να το ξέρεις

Μαζί σου για μια βόλτα στην Αθήνα
στο Γκάζι, Κηφησίας, Πειραιά
βιτρίνες και πειράγματα αστεία
μέ σένα κάνω εγώ τη διαφορά

Μαζί σου για μια βόλτα στην Αθήνα
παλιά η συνοικία στην καρδιά
στους τοίχους τα συνθήματα οικεία
ζωή είσαι αυτό που με αφορά

Μέρα μπαίνει,μέρα βγαίνει
και στο τέλος πιά τι μένει?
μόνο εσύ με ενδιαφέρεις
να με πάς και να με φέρεις

Παρασκευή, 25 Φεβρουαρίου 2011

Καί το όνομα αυτού...έρως!


Έλα τώρα μην κάνεις σαν παιδί…

Ήξερες κατά βάθος ότι θα σου συμβεί κι αυτό κάποια στιγμή!Το ήθελες, το περίμενες, το αναζητούσες και να τώρα που σου δόθηκε η ευκαιρία να το γνωρίσεις κι από κοντά. Και για τα καλά μάλιστα! Ναι ναι φίλε μου και μην κάνεις πως δεν καταλαβαίνεις τι εννοώ!Για εκείνο το φτερωτό άγγελο σου μιλάω για να στο πώ πιο ξεκάθαρα.

Εκείνο που σου χουν περιγράψει διάφοροι φίλοι και γνωστοί για να έχεις μια γενική εικόνα του τι επρόκειτο να συναντήσεις  όταν θα σου συμβεί κι εσύ αντιδρούσες πότε ειρωνικά  και πότε γελούσες τόσο αθώα και  παιδικά με τις  παραστατικές περιγραφές τους σαν να σου διάβαζαν αποσπάσματα αριστοφανικής κωμωδίας που τόσο απολαμβάνεις σε κάθε ευκαιρία!

 Έλα όμως που στην ζωή αυτή ότι κοροϊδεύεις το λούζεσαι και αυτή τη φορά έτυχε να πέσει σε εσένα ο κλήρος.

 Ναι για εκείνο το φτερωτό αγγελάκι σου μιλάω, εκείνο που στέκεσαι απέναντι του σαν υπερόπτης γόης  χαρακτηρίζοντας το άλλοτε χοντρό, άλλοτε ελαφρύ σαν γαλάζιο συννεφάκι κι άλλοτε σαν μια αρρώστια του ανθρώπινου νου!Που ισχυρίζεσαι ότι συμβαίνει μόνο σε τρελούς ρομαντικούς μιας άλλης εποχής .Α! Και στους αργόσχολους .Τί? Δεν έχεις χρόνο για τέτοια? 

Νομίζεις θα σου ζητήσει πίστωση χρόνου?Σε πληροφορώ λοιπόν ότι είναι  λιγότερο διαλλακτικό και κατανοητικό από το σκληρό αφεντικό σου, λιγότερο ελαστικό από το ωράριο της εργασίας σου και Χρειάζεται πολύ  περισσότερη υπομονή για να το διασχίσεις, πιο πολύ και από το καθημερινό πρωινό μποτιλιάρισμα στους δρόμους.

 Έχεις αναστατωθεί. Έχεις αλλάξει και το ξέρεις. Κρύβεσαι από αυτό, από τον εαυτό σου και τους γύρω σου για να μην σε καταλάβουν. Το χεις όμως παντού πάνω σου!Στο σώμα. στο βλέμμα .σε όλη σου τη συμπεριφορά  και την ενέργεια που εκπέμπεις και φαίνεσαι από χιλιόμετρα! Κοίτα τώρα που γελάνε αυτοί μαζί σου!Τι πας να κρύψεις και τι είναι αυτό που σε φοβίζει τόσο πολύ?

Μη το φοβάσαι. Έχει να σου δώσει  τόσα καλά ακόμα κι αν καταλήξει σε ένα άδοξο τέλος. Άντε το πολύ-πολύ να σου αφήσει κανένα κουσουράκι.Μη φοβάσαι σου λέω κανείς δεν πεθαίνει στις μέρες μας από αυτή τη ριμάδα την αρρώστια. Πιο πολλές πιθανότητες έχεις να πας από ανακοπή πάρα από αυτό το καρδιοχτύπι.

Έλα δεν θα χρησιμοποιήσω αλλά επιχειρήματα  για να σε πείσω.Αρκετά προσπάθησα για αυτό και πρέπει να του δώσω λίγο χώρο. Αυτό θα σε πείσει, είμαι σίγουρος. Άκου Η  πόρτα χτυπάει. Δεν θα την ανοίξεις? Αφού ξέρεις ποίος είναι και φόρεσες τα καλά σου για να τον υποδεχθείς!Άκου με και Άνοιξε την πόρτα.

 Τι? Άνοιξες κιόλας?


Σάββατο, 12 Φεβρουαρίου 2011

Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ Η ΠΟΛΗ


Το κέντρο της Αθήνας από μικρός το αγαπούσα.

Θυμάμαι ότι έφηβος και αργότερα φοιτητής δεν έλεγα ποτέ όχι στις προτάσεις φίλων και γνωστών μου για μια πολύωρη ή και βιαστική βόλτα για καφέ και ψώνια στο ιστορικό-εμπορικό τρίγωνο της και στο κολωνάκι.
Μερικές φορές δε όταν δεν έβρισκα την κατάλληλη παρέα, ούτε καν την αφορμή για να κατεβώ το όργωνα μόνος. Δεν είχα πρόβλημα. Επινοούσα ένα ασήμαντο -πολλές φορές λόγο- προκειμένου να γίνω παρατηρητής και μέρος ενός συνόλου σε μια πόλη γεμάτη αντιφάσεις και ετερόκλητα στοιχεία.
Αυτή ήταν άλλωστε και η γοητεία της προσωπικής Μου Έρευνας.

Αμέτρητα καφέ, εστιατόρια, σινεμά, θέατρα, μαγαζιά παντός είδους, πλακόστρωτοι πεζόδρομοι που θύμιζαν παλιές γειτονιές, προσκλήσεις- προκλήσεις και συχνά καινούρια πρόσωπα να πηγαίνουν και να έρχονται θαρρείς και ανακυκλώνονταν καθημερινά.
Φοιτητές, καλλιτέχνες, επιχειρηματίες, οι πρώτοι αλλοδαποί, υπερήλικες που έπαιρναν το λεωφορείο η το τρόλεϊ για να αλλάξουν παραστάσεις και αργόσχολοι.
Πρόσωπα χαμογελαστά ,σκυθρωπά ,ζαλισμένα, ανθρώπινα.
Οι πιο πολλοί βιαστικοί για να πάνε στις δουλειές τους κάποιοι για να μην αργήσουν στο ραντεβού τους άλλοι για να προλάβουν στο λεπτό το λεωφορείο και κάποιοι άλλοι τα μαγαζιά για μια τελευταία και βιαστική αγορά.

Κι εγώ?
Κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά να περπατώ ανέμελα με μια μποέμ διάθεση λες και βρίσκομαι σε μόνιμες διακοπές μέσα σε μια πολύβουη και αγχωτική πόλη.
Σαν την μύγα μες το γάλα. Σαν ένα νησί μέσα στην πόλη.


Τα τελευταία χρόνια οι επισκέψεις μου στο κέντρο της Αθήνας έχουν αραιώσει αισθητά αλλά κάθε φορά που το επισκέπτομαι το αντιμετωπίζω με την ίδια ακριβώς εφηβική διάθεση,τον ίδιο ενθουσιασμό,την ίδια ματιά.
Αυτή που αρμόζει σε μία τόσο συναρπαστική πόλη γεμάτη μνήμες .
Μνήμες δικές μου, μνήμες δικές σου.
Γιατί όσο κι αν τα πράγματα έχουν αλλάξει γύρω μας τα χαμογελαστά πρόσωπα έχουν λιγοστέψει όσο το γκρίζο έχει θαμπώσει περισσότερο από ποτέ ,το βλέμμα για αυτήν την πόλη εξακολουθεί να είναι το ίδιο γιατί πάντα ανακαλύπτουμε κάτι καινούριο που μας αναγκάζει να επαναπροσδιορίσουμε τη σχέση μας μαζί της..

Αλήθεια αξίζει στον Αττικό ουρανό άλλη συμπεριφορά?


Δευτέρα, 22 Νοεμβρίου 2010

Ενα δώρο για σένα


Γιορτές πλησιάζουν και είναι πιο κοντά απ' ότι πιστεύω.
Και τι γιορτές! Χριστούγεννα! Μέρες αργίας, ανάπαυσης και διασκέδασης!
Ευκαιρία για όλους, ευκαιρία για μένα να συναντήσω και να έρθω πιο κοντά με τα αγαπημένα μου πρόσωπα. Γονείς, αδέλφια, φίλους μιας και οι περισσότεροι παίρνουν άδεια από τις δουλειές τους αυτόν τον καιρό.
Επίσης μια καλή ευκαιρία να οργανωθώ και να βάλω νέους στόχους με το νέο έτος τώρα που λίγο-πολύ όλοι είμαστε πιο χαλαροί μέσα στο διάχυτο πνεύμα αισιοδοξίας και χαράς.Να ευχηθώ και να μου ευχηθούν.Καλύτερες μέρες, καλύτερη δουλειά, καλύτερες σχέσεις και ελπίδες για το αύριο.
Ελπίδες για τα νέα μέτρα της κυβέρνησης, της Τρόικα, των γερμανών του κόσμου εν γένει.
Τα προβλήματα παραμένουν ως έχουν άλλα όλα αυτά παραχωρούν για λίγες μέρες την θέση τους στην αμπαλαρισμένη με φώτα, παιχνίδια και πράσινα έλατα πόλη.
Να ‘χε και λίγο χιόνι στην Αθήνα θα ήταν ακόμα πιο ειδυλλιακό το τοπίο.

Για τα παιδιά αυτές οι μέρες είναι η καλύτερη τους .Κλείνουν τα σχολεία, μειώνονται τα φροντιστήρια, διαβάζουν ελάχιστα η και καθόλου μιας και οι γονείς δεν ανησυχούν ιδιαίτερα για την απόδοση τους αφού το σχολικό έτος είναι ακόμα στην αρχή και παίρνουν δώρα, ανεβαίνουν στα πολύχρωμα όλο χάρη περιστρεφόμενα καρουζέλ και μερικά από αυτά μπαίνουν στο λεκτικό παιχνίδι με τους μεγαλύτερους για το αν η όχι η ύπαρξη του αι-Βασίλη είναι υπαρκτή. Ένα βασικό πρόσωπο των ημερών αυτών και πολλοί αυτοί που τον υποδύονται.

Οι ενήλικες πάλι έχουν άλλους προβληματισμούς για το που θα περάσουν τις γιορτινές μέρες . Πόλη η χωριό? Η μήπως εξωτερικό κάπου στην Ευρώπη? Λονδίνο, Παρίσι η Αυστρία?
Τα δελεαστικά πακέτα προσφορών που διαφημίζονται έντονως από τα τουριστικά πρακτορείa είναι μια καλή αφορμή για τέτοιου είδους συζητήσεις.

Εμένα πάλι ο άμεσος προβληματισμός μου είναι άλλος! Δώρα ,Δώρα, Δώρα!
Για τους γονείς, τα αδέλφια, τους φίλους, τον προϊστάμενο.
Εν μέσω οικονομικής κρίσης πρέπει να επιλέξω δώρο για να ικανοποιήσω τους κοντινούς μου ανθρώπους αλλά και να καλύψω και να επικαλύψω τις κοινωνικό-επαγγελματικές υποχρεώσεις μου με λίγη από τη χρυσόσκονη των ημερών παίρνοντας δώρα και δωράκια παντός είδους σύμφωνα με το γούστο μου αλλά και την τσέπη μου.
Με Γνώμονα την αξία που έχουν οι άλλοι στη ζωή μου αλλά και την οικονομική δυνατότητα μου. Έλα όμως που το γούστο μου σπανίως συμβαδίζει με αυτή την τσέπη τη ριμάδα.
Και τι να επικαλεστείς! Την οικονομική κρίση? Όλα κι όλα. Αυτά δεν γίνονται!
Στα δώρα πρέπει να είναι κανείς large για να μην παρεξηγηθεί.
Oι συμβολισμοί είναι απλώς δικαιολογίες και το μόνο που βαριέμαι είναι αυτό.
Μάλλον θα τα σκάσω και φέτος καταλήγω αλλά δεν πειράζει στο κάτω-κάτω θα κάνω μερικούς ανθρώπους χαρούμενους έστω και για λίγο.

Και για σένα? Τι δώρο να διαλέξω?
Φαντάζει λίγο εκείνο το κασμιρένιο πουλόβερ που είδα τις προάλλες
μπροστά σε αυτό που νιώθω…

Τρίτη, 24 Αυγούστου 2010

Κουταβιού βάπτισης!


Προσφάτως, μου ζητήθηκε από μια φίλη να διαλέξουμε μαζί ένα όνομα για ένα κουτάβι που της χάρισε ένας κοινός μας γνωστός.



Ένα κατάλευκο πανέμορφο σκυλάκι αγνώστου ράτσας με δυο καστανόγκριζα μάτια και με μιά ενστικτώδης ανάγκη για φροντίδα, στοργή, αγκαλιά, έτοιμο να αγαπηθεί και να γίνει λατρεία από τους ανθρώπους που θα το γνώριζαν από κοντά.



Η ξαφνική της απόφαση να αποκτήσει κατοικίδιο δεν μου προκάλεσε καμιά εντύπωση μιας και η επιτακτική της ανάγκη για συντροφικότητα -ειδικά εκείνη την δύσκολη περίοδο μετά τον πρόσφατο χωρισμό της- ήταν το κάτι άλλο.

Με ποιο κριτήριο όμως θα μπορούσαμε να επιλέξουμε όνομα για ένα κουτάβι ανάμεσα στα δεκάδες ονόματα που κυκλοφορούν και ποιο θα ήταν αυτό που θα ταίριαζε γάντι στο συγκεκριμένο?



Υπάρχουν ειδικά ονόματα που ταιριάζουν σε ένα σκύλο? Και το κριτήριο για την επιλογή του ποιό είναι?

Οι συμβουλές των άλλων δεν μας έβρισκαν σύμφωνους.
-«Δισύλλαβο με έντονα σύμφωνα για να το μάθει εύκολα το σκυλί;?»
-«Ιπποκράτης? μπά,πολύ μακρύ για σκύλο?»
-«Pascal?»Μου θυμίζει κάποιες εύπορες κυρίες που αποκαλούν το σκύλο τους λες και είναι υπηρέτης τους...
-«Αζώρ?» Κοινότυπο και απίστευτα ντεμοντέ! Πλάκα (με) κάνεις….



Επί σειρά ημερών λοιπόν εξερευνούσαμε ειδικά λεξικά με ονόματα, θησαυρούς λέξεων, ελληνική φιλολογία και ότι άλλο μπορεί να φανταστεί ανθρώπου νους για να βρεθεί ένα ονοματάκι για το αβάπτιστο αυτό κουτάβι όσο το δυνατόν νωρίτερα έτσι ώστε να συνηθίσει από μικρό –ώς είθισται να λένε-στο άκουσμα του ονόματος του.

Τελικά-όσο ειρωνικό κι αν ακούγεται- είναι πιο εύκολο να διαλέξεις όνομα για ένα μωρό παιδί παρά για ένα κουτάβι.

Συνήθως ο άνθρωπος θα πάρει το όνομα του παππού η της γιαγιάς με την ελληνική εθιμοτυπική δικαιολογία ότι θα διαιωνιστεί -όπως λένε με στόμφο οι πρεσβύτεροι- το όνομα της οικογενείας αν και η αλήθεια έχει να κάνει καθαρά με τον τυφλό -πολλές φορές- εγωισμό τους!
Τα νεότερα δε μοντέρνα ζευγάρια συχνά θα επιλέξουν ένα αρχαίο ελληνικό όνομα
που σπανίζει κιόλας κάνοντας τη διαφορά λες και ο άλλος ξεχωρίζει από το όνομα του... αν και μερικές φορές συμβαίνει και αυτό!

Όταν έχεις σκύλο όμως δεν έχεις ηθικά κολλήματα τέτοιου τύπου.
Είσαι πολύ μακριά από περιορισμούς και τέτοιου είδους μικροαστικά και εθυμοτυπικά κριτήρια.

Το αφήσαμε. Σκεφτήκαμε πάνω στην ''απόγνωση'' μας ότι δεν είναι απαραίτητο τελικά να βρεθεί ένα όνομα!Τα κουτάβια με λίγη εκπαίδευση έχουν την ικανότητα να ακούνε και να καταλαβαίνουν το αφεντικό του αλλά και του ξένους.
Η γλώσσα του σώματος γι αυτό είναι πιό δυνατή απο την καθομιλουμένη μας.

Μια μέρα που ετοίμαζε το φαγητό του η κυρία του φωνάζοντας το για να πλησιάσει το κουτάβι στην τροφή του γύρισε και φώναξε "Μίλτο!έλα εδώ!"
Και εγένετο η βάπτισις!Τόσο απλά!
Αυθόρμητα,στιγμιαία , αβίαστα!
Βλέπετε απο μικρή είχε αδυναμία σε αυτό το όνομα...
Ισως ήταν ένα αγόρι που της άρεσε όταν ήταν μικρή,ένας τηλεοπτικός η κινηματογραφικός ήρωας,ένα βασικό πρόσωπο σε ένα μυθιστόρημα, ένας τυχαίος περαστικός


η και τίποτα απ' όλα αυτά.



Μήπως το ονόμα που μπορεί να έχουμε στο υποσυνείδητο μας είναι αυτό που ταιριάζει σε ένα κουτάβι? Μήπως αυτό δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα υποκατάστατο αυτού που θα θέλαμε να έχουμε δίπλα μας?

-Κοίτα να δείς που του πάει κιόλας!

Τρίτη, 8 Ιουνίου 2010

Καλοκαιρινή Μελαγχολία


Αρχές Ιουλίου και το καλοκαίρι έχει μπεί για τα καλά στη ζωή μου όπως και οι αλλαγές του!
Αντικαθιστώ τα μακρυμάνικα πουκάμισα και τα βαριά πουλόβερ με polo, t-shirts και αέρινα ανοιχτόχρωμα πουκάμισα, την ενυδατική μου κρέμα με αντιηλιακές "βουτηγμένες" στα φίλτρα υψηλής προστασίας, οι πάστες και τα ντόνατς δίνουν την θέση τους στα παγωτά, το καλοριφέρ πέφτει σε χειμερία νάρκη με το air condition να δουλεύει συνεχώς και το γυμναστήριο είναι -πλέον -παρελθόν αφού η καταγάλανη θάλασσα μου επιτρέπει να δροσιστώ αλλά και να διατηρήσω το κορμί μου σε μία -σχετικά- καλή φόρμα!
Οι νυχτερινές μου διαδρομές ολοένα και με οδηγούν σε παραθαλάσσια μέρη, οι "ζεστές" μουσικές σκηνές δίνουν την θέση τους σε υπαίθριες συναυλίες και η επιλογή καλοκαιρινού προορισμού για τις διακοπές μου ειναι το μείζον θέμα στις συζητήσεις με τους δικούς μου ανθρώπους παρόλο που δυανύουμε χαλεπούς καιρούς ...


Η -εκ φύσεως- πεσιμιστική μου διάθεση όμως δεν μου επιτρέπει φέτος να απολαύσω τις καλοκαιρινές χαρές όπως ο ήλιος και η θάλασσα παρόλο που μου προσφέρονται τόσο απλόχερα.
Το ομολογώ! Φέτος δεν έχω διάθεση για τίποτα!
Ανάβω ένα τσιγάρο,φτιάχνω ένα cappuccino fredo και αρχίζω να ζωγραφίζω.
Τραβάω μια γραμμή και παρατηρώ οτί έχει κατηφορική κλίση.
Με το ζόρι-σχεδόν- οδηγώ το χέρι μου να τραβήξει μια νέα γραμμή.Αποτυχία.
Τρίτη προσπάθεια."Για να δούμε τώρα τι θα γίνει" σκέφτομαι.
Εγκαταλείπω.Δεν μου βγαίνει σήμερα."Εχω το δικαίωμα να μου συμβαίνει κάπου-κάπου!"δικαιολογώ τον εαυτό μου.
"Κατάθλιψη" λένε οι "ειδικοί" μου φίλοι!
Μπά! Κάτι άλλο είναι αλλά προτιμώ να μην το αποκαλύψω σε κανένα.
Σηκώνομαι απο τον καναπέ.Αρκετά σκούριασα ολόκληρο χειμώνα!
Σηκώνω το τηλέφωνο.Ψάχνω παρέα.Μάλλον όχι.Δεν ξέρω τι ψάχνω.Κλείνω το τηλέφωνο.
Ανοίγω το ψυγείο.Το κοιτάζω.Δεν μου αρέσει τίποτα.Μάλλον δεν πεινάω.
Βάζω στο cd player Μποφίλιου."Ξεσπάω" ¨ακούγοντας "του το κρατάω αυτού του κόσμοϋ".
Μπά! Νομίζω ότι ξεσπάω. Κλείνω το cd player.
Κατευθύνομαι στο μπάνιο.Κάνω ντούζ με αφρόλουτρο πορτοκάλι.Αναζωογονητικό!Γιά λίγο.
Χτυπάει το τηλέφωνο.Δεν το σηκώνω.Δεν έχω κάτι να πώ.Μάλλον δεν θέλω να μιλήσω.
Ανοίγω την συρταριέρα για να διαλέξω εσώρουχα..η μήπως να φορέσω το νέο μου μαγιώ απο τα Lacoste?
Το δοκιμάζω."Μου πάει τελικά" σκέφτομαι.Χαμογελάω δειλά.Για λίγο.
Το βγάζω.Φοράω ότι βρώ μπροστά μου.
Ξαναχτυπάει το τηλέφωνο.Δίλλημα αν θα το σηκώσω.Ας το σηκώσω.
Απαντώ στον συνομιλητή μου σαν να είμαι χαρούμενος.Δεν είμαι.
Απλώς έτσι επιλέγω να δείχνω.Κλείνω μετά απο λίγο το τηλέφωνο.
Σαν κάτι να έχει αρχίσει να γίνεται. Γιά λίγο.
Βάζω να δω μια ταινία. Αδύνατον να συγκεντρωθώ! Χμμμ...περίεργο. Νόμιζα ότι θα μου άρεσε η ταινία. Μπά! Δεν είναι αυτό.Ξέρω τι είναι απλώς δεν το λέω ούτε στον ίδιο μου τον εαυτό.Ξαπλώνω.Θα κοιμήθώ αποφασίζω. Το αποφάσισα.Είναι απόγευμα.Κοιμάμαι.

Ξυπνάω.Είναι πρωί.Κοιμήθηκα αρκετά φαίνεται.Θυμάμαι το όνειρο που είδα.
Έχω ακόμα εικόνες απο το όνειρο αυτό. Γιατί μου φάνηκε γαλάζιο το χρώμα του?
Κολυμπούσα σε μια απέραντη θάλασσα.
Τα όνειρα δεν είναι ασπρό-μαύρο.
Ετσι νομίζω.Είμαι σίγουρος ,πιο πολύ απο ποτέ.
Σηκώνομαι απο το κρεβάτι.Φοράω το καινούριο μου μαγιώ.
"Μου πάει" σκέφτομαι.
Δεν ανάβω τσιγάρο,δεν πίνω καφέ.Τραβάω μια γραμμή και παρατηρώ οτί είναι ολόισια!
Χτυπάει το τηλέφωνο.Δεν το σηκώνω.Εχω όρεξη πολύ να μιλήσω αλλά βιάζομαι να φύγω
για να βρώ την θάλασσά που είδα στο όνειρο.Η κάτι κοντινό της.

'Εφυγα!

Πέμπτη, 6 Μαΐου 2010

Πίσω απο την βιτρίνα


Στο νησί υπάρχει ένα καφέ-ζαχαροπλαστείο “σύγχρονου τύπου” στο οποίο συχνάζω
με μία φίλη μου συνήθως απογευματινές ώρες.
Μέσα σε αυτό βρίσκεται μια μεγάλη γυάλινη βιτρίνα
με ποικιλία αλμυρών αλλά κυρίως γλυκών εδεσμάτων!
Την πρώτη φορά που το επισκέφτηκα εντυπωσιάστηκα με την “πολλά υποσχόμενη’’ ποικιλία του σε διάφορα σχήματα και σχέδια με γεύσεις σοκολάτας, φουντουκιού, φράουλας και διαφόρων άλλων που μου δημιούργησαν την επιθυμία να τα δοκιμάσω!
Δεν συνηθίζω να παραγγέλνω γλυκά στις καφετέριες που επισκέπτομαι…
Ένας καφές είναι συνήθως αρκετός για συνοδεία της κουβεντούλας που ακολουθεί.
Αυτή η βιτρίνα όμως ήταν ιδιαίτερα προκλητική στα μάτια μου και έτσι
αποφάσισα να παραγγείλω ένα γλυκό πέρα από τη καθιερωμένη μου παραγγελία.

Ανυπόμονα περίμενα να μου σερβίρει η νεαρή σερβιτόρα το σουφλέ σοκολάτας
που είχα ζητήσει!
Σκέτη Απογοήτευση…..άγευστο... χωρίς τις ιδανικές αναλογίες ζάχαρης και σοκολάτας που χρειάζεται ένα σοκολατένιο σουφλέ για να χαρακτηριστεί εύγεστο….
Δεν χρειάζεται δα να είσαι και γευσιγνώστης για να το αντιληφτείς.
Απλώς το δοκιμάζεις και καταλήγεις στο συμπέρασμα με “οδηγό” την αλάνθαστη
αίσθηση της γεύσης.Της δικής σου γεύσης .Της δικής μου εν προκειμένω.
Αυτό που σκέφτηκα αρχικά ήταν ότι αυτό το γλυκό ήταν μια ατυχής επιλογή.
“Την επόμενη φορά θα πάρω κάτι άλλο” είπα στην φίλη μου και εκείνη συμφώνησε.

Όταν επισκέφτηκα ξανά το καφέ-ζαχαροπλαστείο ζήτησα να μου φέρουν ένα άλλο γλυκό ελπίζοντας ότι αυτό θα είναι καλύτερο!
Φευ! Αυτό που έφαγα ήταν ακόμα πιο άγευστο από αυτό που είχα παραγγειλει την πρώτη φορά!
- «Μα πως είναι δυνατόν να φαίνονται τόσο νόστιμα και εύγευστα και να μην είναι? Μας κοροϊδεύουν κανονικά» είπα με θυμό. Αισθάνθηκα ότι με εξαπάτησαν!
Οι καλοί μου τρόποι όμως δεν επέτρεψαν να παραπονεθώ στο κατάστημα για την ποιότητα τους οπότε δεν είχα παρά την επιλογή να σιωπήσω και να αποφασίσω να μην δοκιμάσω ξανά γλυκό από αυτό το κατάστημα.

Λίγο αργότερα γυρίζοντας στο σπίτι με τα πόδια και με ένα ''κομμάτι'' θυμό στο μυαλό μου σκεφτόμουν πώς ορισμένοι έρωτες -άνθρωποι στη ζωή του καθενός-
έμοιαζαν τόσο πολύ με αυτά τα γλυκά.
Και ήταν ο κανόνας…
Έρωτες πολλά υποσχόμενοι ,λαμπεροί, νόστιμοι ,φαινομενικά ιδανικοί, «περιτυλίγματα συναισθηματικού τύπου» πολύ συχνά καταλήγουν σαν τα περίτεχνα περιτυλίγματα της βιτρίνας της συγκεκριμένης καφετέριας όπου στο τέλος
σε αφήνουν με μία πικρή γεύση απογοήτευσης στο στόμα, στο σώμα,στην αποτυχημένη σου επιλογή.
Έρωτες που σε ενθουσιάζουν με την πρώτη ματιά ,την πρώτη επαφή,
τις πρώτες κουβέντες αλλά μέχρι να συνειδητοποιήσεις την λάθος σου επιλογή
την έχεις πατήσει ήδη.
Εσύ όμως θέλεις να δοκιμάσεις και να γευτείς.
Μία, δύο, ίσως και περισσότερες φορές.
Μέχρι να καταλάβεις ότι αυτό που κρύβεται πίσω από την βιτρίνα μπορεί να σε παραπλανήσει, να σε δελεάσει,να σου υποσχεθεί πολλά για να πλησιάσεις να την κοιτάξεις. να την προσέξεις και να …αγοράσεις!

Πόσο μια βιτρίνα λοιπόν μπορεί να εξαπατήσει τη γεύση σου και την κρίση σου?
Μια εικόνα πόσο μπορεί να είναι μια απάτη?
Και πόσα λάθη πρέπει να κάνεις για να μην νιώσεις αμετανόητος και θύμα?
Πως μπορείς να ξεχωρίσεις ένα πραγματικά εύγεστο, γνήσιο γλυκό από ένα
πρόχειρα φτιαγμένο όταν οι οπτικές σειρήνες μιας εντυπωσιακής βιτρίνας
σε καλούν να τις ακολουθήσεις ποντάροντας στην ενδεχόμενη αφέλεια σου
και στην ελπίδα σου ότι θα βρεις την τέλεια ισορροπία στη γεύση σου,
στον ουρανίσκο σου μέσα από ένα γλυκό….έναν έρωτα?

Γλυκό πάντως από εκείνο το κατάστημα δεν πρόκειται να παραγγείλω ποτέ ξανά.
Η βιτρίνα του άλλο πια δεν με ξεγελάει